4-sinf o‘quvchilari shahar muzeyiga sayohatga borishdi. Muzeyda qadimiy idishlar, eski kitoblar, tangalar va turli buyumlar bor edi. Eng oxirgi zalda katta devor soati osilib turardi. Soatning millari to‘xtab qolgan, oynasi esa biroz xiralashgan edi.
Gid opa bolalarga:
— Bu soat yuz yildan oshiq vaqt oldin maktab binosida osilgan. U ko‘plab o‘quvchilarning darsga kirganini, imtihon topshirganini, ulg‘ayib ketganini “ko‘rgan”, — dedi.
Zafar soatga yaqinroq borib, uning pastidagi yozuvni o‘qidi: “Vaqtni qadrlagan inson kelajagini quradi”.
Bu so‘zlar unga ta’sir qildi. Chunki Zafar ko‘pincha dars tayyorlashni kechga qoldirar, keyin shoshilib bajarardi.
Uyga qaytgach, u kundaligini ochdi va ertangi vazifalarini rejalashtirdi. Avval matematika, keyin o‘qish, so‘ng rasm chizish uchun vaqt ajratdi.
Ertasi kuni u darsga tayyor holda bordi. Muzeydagi jim soat unga bir narsani anglatdi: soat gapirmaydi, lekin vaqt har kuni bizga saboq beradi.
