Jasur bobosidan kichkina fonarcha sovg‘a oldi. Fonarcha oddiy ko‘rinardi, lekin juda yorqin nur sochardi. Bobosi unga:
— Bu fonarcha qorong‘ida yo‘l ko‘rsatadi, lekin undan faqat yaxshi ish uchun foydalan, — dedi.
Bir kuni kechqurun mahallada chiroq o‘chib qoldi. Jasur derazadan qarasa, qo‘shni buvi hovlisida nimanidir qidirayotgan ekan. U darrov fonarchasini olib chiqdi.
— Buvi, nimani qidiryapsiz? — deb so‘radi Jasur.
— Ko‘zoynagim tushib ketdi, bolam, topolmayapman, — dedi buvi.
Jasur fonarchani yerga tutdi. Ko‘p o‘tmay ko‘zoynak gul tuvagi yonidan topildi. Buvi xursand bo‘lib:
— Baraka top, bolam. Sen nafaqat fonarcha bilan, balki mehring bilan ham yo‘lni yoritding, — dedi.
Jasur shu kuni tushundi: odamning eng katta nuri — uning yaxshiligi ekan.
