Sardorning dadasi ishga ketayotib uy kalitini topolmay qoldi. U hamma joyni qaradi: stol ustini, javonni, cho‘ntaklarini. Kalit hech qayerda yo‘q edi.
Sardor o‘sha kuni ertalab kalit bilan o‘ynaganini esladi. U kalitni mashinachasi uchun “temir ko‘prik” qilgan edi. Keyin uni gilam yoniga qo‘yib ketgan.
Sardor avval indamadi. Chunki dadasi jahli chiqishidan qo‘rqdi. Ammo dadasi kechikayotganini ko‘rib, rostini aytdi.
— Dada, kalitni men olgan edim. Kechirasiz, — dedi u.
Dadasi kalitni topdi va Sardorga qarab:
— Xato qilish yomon emas. Xatoni yashirish yomon, — dedi.
Sardor bundan keyin birovning narsasini so‘roqsiz olmaslikka ahd qildi.
