Bir bog‘da juda chiroyli gullar o‘sar ekan. Ularning orasida kichkina binafsha ham bor ekan. Atirgul har kuni maqtanarkan:
— Men eng chiroyli gulman! Hammadan xushbo‘yman!
Lola ham maqtanibdi:
— Yo‘q, men chiroyliroqman!
Kichkina binafsha esa indamay, sokin o‘saveribdi. U hech kim bilan maqtanmas ekan.
Bir kuni bog‘ga bolalar kelibdi. Ular gullarni tomosha qilishibdi. Shunda bir qizcha binafshani ko‘rib qolibdi.
— Qaranglar, qanday yoqimli va kamtar gul! — debdi u.
Bolalar binafshani juda yaxshi ko‘rib qolishibdi.
Atirgul va lola shunda tushunibdi: chiroy faqat tashqi ko‘rinishda emas, odob va kamtarlikda ham bo‘ladi.
Qissadan hissa shuki, kamtar inson hamisha hurmatga sazovor bo‘ladi.
