Bir kuni Oybek maktabga issiq kulcha olib kelibdi. Tanaffusda u kulchasini yemoqchi bo‘libdi. Yonida o‘tirgan Anvar esa nonushta qilmagan ekan.
Oybek Anvarning xafa o‘tirganini ko‘rib:
— Nega ovqat yemayapsan? — deb so‘rabdi.
Anvar sekin javob beribdi:
— Bugun uyda shoshilib chiqib ketdim, nonushta qilolmadim.
Oybek kulchasini ikkiga bo‘libdi.
— Mana, yarmini sen ye, — debdi u.
Anvar juda xursand bo‘libdi.
— Rahmat, do‘stim! — debdi u.
Shu kundan boshlab Anvar ham do‘stlariga yordam beradigan bo‘libdi. Bolalar bir-biriga mehribon bo‘lishsa, maktab yanada quvonchli bo‘lishini tushunishibdi.
Qissadan hissa shuki, borini do‘sti bilan bo‘lishgan bola saxiy va mehribon bo‘ladi.
