Nilufarning buvisi boshqa viloyatda yashardi. U har bayramda nevarasiga xat yozardi. Nilufar esa ko‘pincha telefonda gaplashishni afzal ko‘rar, xat o‘qishga uncha qiziqmasdi.
Bir kuni buvisidan yana xat keldi. Konvert ichida kichkina qog‘oz va tandir nonining mayin hidi singib qolgan yupqa mato bor edi. Nilufar xatni ochdi. Buvisi unda bolaligidagi Ramazon hayitlari, hovlida yopilgan nonlar, qo‘shnilarga ulashilgan issiq patirlar haqida yozgan edi.
Xat oxirida shunday so‘zlar bor edi: “Bolam, insonning ko‘ngliga yetib boradigan sovg‘a har doim qimmatbaho bo‘lishi shart emas. Mehr bilan yozilgan bir og‘iz so‘z ham yurakni isitadi”.
Nilufar xatni bir necha marta o‘qidi. U buvisining yonida bo‘lmasa ham, so‘zlari orqali mehrini his qildi. Ertasiga Nilufar rangli qog‘oz olib, buvisiga javob yozdi. U xatiga o‘zi chizgan tandir rasmini ham qo‘shdi.
Shundan keyin Nilufar tushundi: xat — oddiy qog‘oz emas, u inson qalbidan chiqqan iliq ko‘prikdir.
