Bir bor ekan, bir yo‘q ekan, katta bog‘da Qoravoy ismli qarg‘acha yashar ekan. U juda qiziquvchan bo‘lib, har kuni yangi narsa o‘rganishni yaxshi ko‘rar ekan.
Bir kuni u daraxt shoxida o‘tirib, bolalarning maktabga ketayotganini ko‘ribdi. Bolalar qo‘llarida kitob, daftar ko‘tarib borishar ekan.
— Men ham bilimli bo‘lishni xohlayman, — debdi Qoravoy.
U maktab derazasi yoniga qo‘nib, o‘qituvchining darsini tinglay boshlabdi. O‘qituvchi bolalarga harflarni, sonlarni va tabiat haqida qiziqarli ma’lumotlarni o‘rgatar ekan.
Qoravoy har kuni shu yerga kelibdi. Tez orada u ko‘p narsani bilib olibdi. Bir kuni bog‘dagi qushlar bahslashib qolishibdi.
— Daraxtlar nega bahorda gullaydi? — deb so‘rabdi chumchuq.
Qushlar javob topa olishmabdi. Qoravoy esa maktabda eshitganlarini eslab:
— Chunki bahorda havo isiydi, quyosh ko‘proq nur sochadi. Shuning uchun daraxtlar uyg‘onadi, — debdi.
Barcha qushlar hayron qolishibdi.
— Sen juda bilimdon ekansan! — deyishibdi ular.
Qoravoy xursand bo‘libdi. U bilim odamga ham, qushga ham foyda berishini tushunibdi.
Qissadan hissa shuki, bilim olgan kishi har joyda hurmat topadi.
