Bir shaharchada Aziz ismli bola yashar ekan. U yaxshi bola edi, lekin ba’zan “rahmat”, “iltimos”, “kechirasiz” kabi so‘zlarni aytishni unutib qo‘yardi.
Bir kuni u do‘konga kiribdi.
— Menga qalam bering, — debdi u.
Sotuvchi opa unga qarab jilmayibdi, lekin qalamni bermabdi.
— So‘zingda nimadir yetishmayapti, — debdi opa.
Aziz o‘ylanibdi. Keyin:
— Iltimos, menga qalam bering, — debdi.
Sotuvchi opa xursand bo‘lib qalamni beribdi.
Aziz qalamni olib ketayotganida opa:
— Yana bir sehrli so‘z bor, — debdi.
Aziz darrov tushunibdi:
— Rahmat! — debdi.
Yo‘lda u bexosdan bir bolaning yelkasiga tegib ketibdi.
— Kechirasiz, — debdi Aziz.
Bola kulib:
— Hechqisi yo‘q, — deb javob beribdi.
Aziz shunda sehrli so‘zlar odamlarni xursand qilishini tushunibdi.
Qissadan hissa shuki, odobli so‘z insonni chiroyli ko‘rsatadi va atrofdagilarni quvontiradi.
